Short Fiction: Memory of love, feelings of Boys. By EinniF


"ไม่เอา!" เสียงดังไปทั่วบ้าน เด็กชายตัวน้อยวัยแปดขวบกำลังจ้องหน้าพี่ชายของตนอย่างเอาฉุนเฉียว

"เอริค เอริคไม่อยากมีน้องสาวหรอ"

"ผมมีพี่มาร์คัสคนเดียวก็พอแล้ว!" เขาร้อง มาร์คัสเอามือขยี้หัวเด็กชายพร้อมกล่าวเสียงอ่อนโยน

"น้อง สาวของแคลจะมาอยู่กับเราด้วย พี่ไม่ทิ้งเอริคไปไหนหรอกนะ" ชายหนุ่มยิ้ม เอริคโผเข้ากอดพี่ชายอย่างรวดเร็ว มาร์คัสกอดตอบ เอริคมีมาร์คัสเป็นครอบครัวอยู่คนเดียว จึงรู้สึกแย่ที่เขาเหมือนโดนแย่งพี่ชายไป


###

เวลาหลายปีผ่านไป ทั้งเอริคและเซเลน่าโตขึ้นเป็นหนุ่มหล่อสาวสวย เขารู้สึกทรมานทุกครั้งที่มองแววตาของเซเลน่า มันเป็นแววตาที่เจ็บปวดเช่นเดียวกันกับเขา ทุกครั้งที่เซเลน่าเข้ามาทัก หรือพยายามจะสบตากับเขา ก็เป็นเขาเองนั่นแหละที่เป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี

"เอริคไปโรงเรียนด้วยกันนะ" เอริคมองหน้าเซเลน่านิ่ง ก่อนจะพูดว่า "ไม่ล่ะ มีนัด"

เด็กหนุ่มสาวเท้าออกจากบ้าน สักพักเซเลน่าก็วิ่งกระหืดกระหอบตามมา

"เอริค" เด็กสาวส่งเสียงเรียก เอริคแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

"เอริค" เธอเรียกอีกครั้ง เมื่อเธอเดินถึงตัวเอริคแล้วจึงดึงเสื้อเขาไว้

"ทำไมไม่รอน่ะ" เด็กสาวต่อว่า เอริคเหลือบตามองเธอพร้อมกับสะบัดเสื้อออก

"เรื่องของฉัน อย่ามายุ่งได้มะ" เขาตอบเสียงห้วน และเดินหนีจากไป ปล่อยเซเลน่าทิ้งไว้อยู่เบื้องหลัง

ใน ชั่วโมงเรียนเขานั่งเหม่อนึกถึงแต่เรื่องของเซเลน่า เด็กสาวผู้เป็นราวกับนางฟ้าในชีวิตเขา จนกระทั่งอาจารย์เรียกเขาออกไปตอบโจทย์หน้าห้อง เขาก็ยังทำได้และทำได้ดีเสียด้วย เขาเดินกลับมาที่โต๊ะและหมกมุ่นกับความคิดอีกครั้งจนกระทั่งเลิกเรียน

“อ้าว เอริค ไม่กลับบ้านหรอ” เด็กสาวผมยาวเป็นลอนเดินเข้ามาทักเขา และปลุกเขาตื่นจากภวังค์

“อ้อ เย็นแล้วหรอ” เขาก้มมองนาฬิกา “อ่า...ห้าโมงเย็นแล้วรึเนี่ย”

เอริคเก็บกระเป๋าและมองไปข้างนอกหน้าต่างอีกครั้ง และครั้งนี้เขามองไปเห็นเซเลน่ายืนอยู่ที่หน้าโรงเรียน เขาผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“กลับด้วยกันมั้ยเอริค” เสียงหวานของสาวผมลอนแทรกขึ้นมา

“อะ อื้ม”

ทั้งคู่เดินลงไปด้วนกันจนถึงหน้าประตูโรงเรียนและได้พบกับเซเลน่า

"เอริค" เธอเรียกเอริคเมื่อเห็นหน้าเขา "กลับบ้านกันนะ”

แต่ก็ต้องชะงักค้างเมื่อเธอเห็นเด็กสาวที่เดินคู่มากับเขา เป็นอีกครั้งแล้วที่เอริคเมินเธอ

"ที่ พูดๆไปไม่ได้ยินหรือไง บอกว่าอย่ายุ่ง!" เขาพูดเสียงห้าว เมื่อไร้เสียงตอบกลับมาเขาจึงหันหน้าไปมองเซเลน่าที่ตอนนี้มีหยดน้ำตาเปื้อน อยู่

"เป็นอะไรไป" เอริคถาม

"เปล่า" เด็กสาวพูดพลางปาดน้ำตา

"เธอร้องไห้" เขาพูดอีกครั้ง

"เปล่า" เธอปฏิเสธอีกครั้ง และวิ่งหนีข้ามถนนอย่างเร่งรีบ

"เซล! ระวัง!" เอริคตะโกนก้อง

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ออกมาจากปากเอริค ชื่อของเซเลน่าที่เขาไม่ได้เรียกมาเป็นเวลาสองปีเต็ม ...

คำสุดท้ายของเขาสิ้นเสียงไปกับร่างกายที่โชกไปด้วยเลือด เขาได้ยินเสียงเซลน่าตะโกนก้องก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบลงไป


###


แสงสีขาวสว่างพร่าจนตาของเอริคพร่ามัว เขามองไปรอบๆและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองนั้นอยู่ที่ไหน จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้นมา

"ถ้า หนูไม่วิ่งออกไป เอริคคงไม่เป็นอย่าง.. ฮึก...อย่างนี้" ภาพของเซเลน่าที่กำลังร้องไห้กับแคล์โรไลน์ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเขา เขาอยากวิ่งเข้าไปกอดเธอแต่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงขยับเขยื้อน

"แคล! เซล! เอริคเป็นยังไงบ้าง" มาร์คัสวิ่งกระหืดกระหอบมา

"ยัง อยู่ในห้องผ่าตัดค่ะคุณ" แคล์โรไลน์บอกชายหนุ่ม คำพูดนี้เองที่ทำให้เขาเริ่มเข้าใจในหลายๆเรื่อง และนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เขาจะสลบไป

"มาร์คัสคะ หนูขอโทษค่ะ ขอโทษที่ทำให้เอริคต้องเป็นแบบนี้ หนูไม่ได้ตั้งใจ" เซเลน่าน้ำตาปริ่มอีกครั้ง เธอเดินเข้าไปหามาร์คัส

"เอ ริคต้องไม่เป็นอะไร ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก เซล" มาร์คัสกล่าว ...ใช่ ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย เป็นเขาเองนั่นแหละที่อยากปกป้องเธอจนวันสุดท้ายของลมหายใจ

"หนูก็ ไม่อยากให้เขาเป็นอะไรไป เขาเป็นคนสำคัญของหนู ... มาร์คัสคะ...หนูรักเค้าค่ะ" ดวงตาของเอริคเบิกกว้างอย่างตกใจ เขาไม่เคยรู้เลยว่าเซเลน่ารักเขา เด็กหนุ่มนึกโทษตัวเองเพราะที่ผ่านมาเขามีแต่ทำไม่ดีกับเธอตลอด เอริคพยายามส่งเสียงเรียกเซเลน่าแต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินเขาเลย

ผ่านไปสักพัก เซเลน่าเงยหน้าขึ้นมองประตูที่เปิดออกมาจากห้องผ่าตัด เอริคที่นั่งข้างๆเซเลน่าตลอดเวลาก็เงยหน้าขึ้นมาเช่นกัน

"คุณหมอคะ เอริคเป็นยังไงบ้างคะ" เด็กสาวถามรัวเร็ว

"เอ่อ ...หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ หมอไม่สามารถยื้อชีวิตคนไข้ได้อีกต่อไปแล้ว" แล้วหมอก็เดินจากไปทิ้งให้ครอบครัวของเซเลน่ายืนช็อกอยู่กับที่ เอริคเบือนหน้าหนีไปทางอื่น สายไปเสียแล้วกับการที่เขาจะอยู่ข้างๆเธอ เขาอยากกอดปลอบใจเธอแต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้

"ไม่จริง!" เด็กสาวกรีดร้องเสียงดังก้องก่อนทรุดตัวลงไปกองกับพื้น

“เซล!”


###


ดอก ลิลี่สีขาววางอยู่หน้าหลุมศพเป็นประจำทุกปี ผ่านไปเจ็ดปีแล้วสินะกับการตายของเอริค เขายังคงวนเวียนปกป้องคุ้มครองเซเลน่าอยู่ตลอดเวลา

และวันนี้เป็นวัน ครอบรอบวันตายปีที่เจ็ดของเขา และทุกปีเซเลน่าจะมาเยี่ยมที่สุสานพร้อมกับลิลี่สีขาวดอกไม้โปรดของเอริค ตลอดเวลาที่เขาเฝ้าดูเธอ เซเลน่าครองตัวเป็นโสดตั้งแต่เขาตายไป แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังอดดีใจไม่ได้ว่าเซเลน่ายังรักเขาอยู่ แต่เขาไม่อาจทนเห็นผู้หญิงอันเป็นที่รักต้องทนทุกข์เพื่อการจากไปของเขาอีก ต่อไปแล้ว

“ขอให้เธอมีความสุขและก้าวมองต่อไปข้างหน้า ฉันรักเธอนะ เซล” เด็กหนุ่มพูดเบาๆกับสายลมก่อนจะหายไปท่ามกลางเสียงนกร้องขับขาน

“ฉันรักเธอ เอริค” น้ำตาของเซเลน่าไหลรินอีกครั้งพร้อมกับรอยแย้มยิ้มจางๆ

...กาลเวลา ไม่อาจย้อนคืนมาได้...


The End


รถมัส แตงสีดำขับเข้ามาจอดที่บ้านหลังหนึ่งอย่างช้า ภายในมีเด็กชายนั่งหน้ามุ่ยโดยที่มีมาร์คัสเป็นผู้ขับ เขาเหลือบมองไปที่ประตูบ้านและกล่าวเบาๆ

"บ้านเล็กกว่าบ้านเราอีก"

มาร์คัส หันมาอมยิ้มพร้อมดับเครื่อง "ที่นั่นไกลไปสำหรับโรงเรียนของเซเลน่า พี่เลยย้ายมาที่นี่ดีกว่า พี่ว่าอีกหน่อยเราต้องชอบที่นี่แน่"

"นี่ เอริค เอริคจ๊ะ นี่เซเลน่าน้องสาวของพี่" หญิงสาวผู้เป็นคนรักของมาร์คัสแนะนำน้องสาวของเธอให้เขารู้จัก รอยยิ้มไร้เดียงสาฉายออกมา เขารู้สึกเหมือนเธอเป็นนางฟ้าตัวน้อยๆ ถึงกระนั้นเขาก็ยังทำหน้าบึ้งใส่เธออยู่ดี เด็กหญิงนางฟ้าเอื้อมมือมาดึงนิ้วโป้งของเขา เด็กชายตกใจ

"พี่คะ ไปเล่นด้วยกันนะ"

เอ ริคหันมามองพี่ชายสลับกับใบหน้าเด็กหญิงตัวน้อยอย่างประดักประเดิด เซเลน่าดึงเขาอีกครั้งเขาจึงยอมเดินตามไปด้วยแต่โดยดี  ทั้งแคล์โรไลน์และ มาร์คัสต่างหันมายิ้มให้กัน

เอริคไม่เคยรู้สึกสนุกขนาดนี้มาก่อน อาจเป็นเพราะเขาไม่มีเพื่อนในวัยเดียวกันเลยก็ได้ จึงทำให้เอริครู้สึกสนุกสนานกับเซเลน่าจนลืมเวลา

“เอริค แต่งงานกับเซลมั้ย” เด็กหญิงถามอย่างไร้เดียงสา

"ทำไมถึงอยากแต่งงานล่ะ"

"พี่แคลร์บอกว่าถ้าแต่งงานก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป เซลอยากอยู่กับเอริคตลอดไป เอริคจะแต่งงานกับเซลมั้ย"

“อือ” เด็กชายตอบรับอย่างเต็มใจ

“อยู่ด้วยกันตลอดไป สัญญานะ” เซเลน่ายื่นนิ้วก้อยออกมา

“อือ ฉันสัญญา” ทั้งสองเกี่ยวก้อยกัน

ถึง จะเป็นคำสัญญาแบบเด็กๆแต่เอริคก็ไม่เคยลืมแม้สักเสี้ยววินาที เขาคอยอยู่ใกล้ๆเซเลน่าและคอยปกป้องหล่อน จนเมื่อเด็กสาวอายุได้สิบหกปี เขาจึงได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่งี่เง่าและไม่รู้เรื่องอะไรเลยเมื่อ เซเลน่าพาแฟนหนุ่มมาที่บ้าน

เขาออกไปข้างนอกในทันทีที่เซเลน่าบอกเขา ว่าอดัมคือแฟน เขาไปขลุกอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์ของเพื่อนยันเช้า จนเมื่อเขากลับมาก็ได้เจอเซเลน่าถามด้วยความเป็นห่วง

"เอริค ไปไหนมา" เด็กสาวดึงแขนเสื้อเพื่อรั้งให้เขาตอบคำถาม เอริคสะบัดแขนออกในทันที

"เรื่อง ของฉัน อย่ามายุ่งได้มั้ย!" เขาตอบด้วยแววตากร้าว เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าตนเองพูดออกไปแบบนั้นได้อย่างไร เอริคชะงักค้าง ก่อนเมินหน้าหนีแววตาของเซเลน่าที่แดงก่ำเพราะกำลังจะร้องไห้


###