เอาเรื่องเก่ามารีไรท์ใหม่ค่ะ
ถ้าขยันคงวาดภาพประกอบ หรือไม่ก็วาดคอมิคซะเลย
ฝากติชมด้วยค่ะทั่นอาจารย์ทั้งหลาย ฟินจังมือใหม่


+++


Short Fiction: Memory of love, feelings of girls. By EinniF


สาย สายลมพัดเอื่อย ท่ามกลางความสงบและความเงียบ มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งมองทุ่งหญ้าที่แซมด้วยดอกไม้หลากสี เธอเหลือบตาลงต่ำพลางครุ่นคิดถึงอดีตที่ผ่านมากับพี่สาวของเธอ พรุ่งนี้พี่ของเธอก็จะแต่งงานแล้ว การที่ได้อยู่กันกับพี่สาวของเธอก็จะไม่มีอีกต่อไป

"เซล" เสียงใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมาปลุกเธอจากภวังค์ เด็กหญิงยิ้มน้อยๆ

"พี่แคลร์"

"พรุ่งนี้ พี่ก็จะเข้าพิธีแต่งงานแล้วนะ" สิ้นเสียง รอยยิ้มจากใบหน้าเด็กหญิงก็มลายหายไปทันที เธอก้มหน้างุด

"ไม่อยากให้พี่แต่งงานเลย ถ้าพี่แต่งแล้วพี่ก็จะย้ายออกไปอยู่ที่เมืองใหญ่"

น้ำตา ปริ่มออกมาจากดวงตาใส เซเลน่าไม่นึกเลยว่าจะต้องรู้สึกเหมือนตัวคนเดียวอีกครั้ง ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยห่างจากแคล์โรไลน์เลย เพราะพ่อของเธอจากไปด้วยโรคร้าย แม่จึงแต่งงานใหม่กับหมอที่ชนบท ทุกครั้งที่เธอโดดเดียวที่แม่ไม่สนใจ เธอก็มีพี่สาวคอยอยู่เป็นเพื่อน ถึงแม้ว่าแคล์โรไลน์จะเป็นพี่สาวต่างสายเลือดก็ตาม

"เซล ไปอยู่กับพี่ไหม" แคล์โรไลน์ถาม คนเป็นน้องเงยหน้าขึ้นมามองอย่างตกใจ เธอละล่ำละลักถาม

"เซลไปอยู่กับพี่ได้หรอ" แคล์โรไลน์พยักหน้าพลางยิ้ม

"ได้สิ มาร์คัสจะพาน้องชายของเขามาอยู่ด้วย พี่รับรองว่าทั้งคู่จะต้องเป็นเพื่อนเล่นกันได้แน่นอน"


###


"ว้า ว สวยจังเลยค่ะ" เซเลน่าวิ่งเต้นไปตามประสาเด็กๆ เธอวิ่งเข้าตรงนู้นออกตรงนี้ สักพักจึงหยุดมองดูผีเสื้อดอมดมดอกไม้สีขาวตาเป็นประกาย

"เซล" เด็กหญิงหันควับพร้อมยิ้มดีใจเมื่อเห็นผู้เป็นพี่สาว เธอวิ่งเข้าไปหา

"นี่ เอริค เอริคจ๊ะ นี่เซเลน่าน้องสาวของพี่" ผู้เป็นพี่แนะนำน้องสาวให้เอริค เด็กชายผู้มีผมสีบลอนด์ เขาจ้องเซเลน่าเขม็ง ใบหน้าบูดบึ้งราวกับไม่ต้องการที่จะรู้จักเด็กหญิงเลยแม้แต่น้อย แต่เซเลน่าที่ไม่ประสีประสากลับยื่นมือเล็กๆไปจับนิ้วเรียวของเด็กชายแล้ว บอกด้วยเสียงร่าเริง

"พี่คะ ไปเล่นด้วยกันนะ"

เอริคหันมามอง พี่ชายสลับกับใบหน้าเด็กหญิงตัวน้อยอย่างประดักประเดิด เซเลน่าดึงเขาอีกครั้งเขาจึงยอมเดินตามไปด้วยแต่โดยดี  ทั้งแคล์โรไลน์และ มาร์คัสต่างหันมายิ้มให้กัน


###


การใช้ชีวิตของทั้ง สี่คนผ่านไปได้หลายปี จวบจนกระทั่งทั้งสองได้โตเป็นหนุ่มสาว จากเด็กหญิงได้เติบโตมาเป็นเด็กสาวอายุสิบห้าปีและเป็นที่หมายปองของชาย หนุ่มหลายต่อหลายคน นิสัยร่าเริงของเธอนั้นยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ตรงกันข้ามกับเอริคที่นับวันยิ่งเก็บตัวเงียบจนเซเลน่าเข้าไม่ถึง

ในขณะที่เอริคเดินลงมาจากบันไดบ้านชั้นสอง เซเลน่ารีบวิ่งเข้าไปทักอย่างทุกวัน

"เอริคไปโรงเรียนด้วยกันนะ"

เอริคมองหน้าเซเลน่านิ่ง ก่อนจะพูดว่า "ไม่ล่ะ มีนัด"

รอย ยิ้มเด็กสาวอ่อนลง เธอก้มหน้ามองที่มือก่อนจะปลอบใจตัวเองว่าต้องไม่ท้อ แคล์โรไลน์เดินเข้ามาพร้อมอุ้มลูกสาวของเธอวัยสามขวบที่เกิดกับมาร์คัสเข้า มาหาเซเลน่าอย่างร่าเริง

"เซล จะไปโรงเรียนแล้วหรอ ทักทายมาร์คก่อนสิ"

"น้าเจล" เด็กชายวัยสามขวบพูด

"ว้าย อย่าเรียกน้าสิมาร์ค เรียกพี่เซลนะ โอเคมั้ย" เด็กสาวหยอกล้อหลานชาย ก่อนจะก้มลงมองนาฬิกา

"อ๊า สายแล้ว หนูไปก่อนนะพี่แคลร์ บายจ้ะมาร์ค" เธอกล่าวและวิ่งออกจากบ้านไป เพื่อที่จะเร่งฝีเท้าตามเอริคให้ทัน

"เอริค" เธอเรียก แต่เด็กหนุ่มก็ยังไม่หัน "เอริค"

เมื่อเธอเดินถึงตัวเอริคแล้วจึงดึงเสื้อเขาไว้

"ทำไมไม่รอน่ะ" เธอต่อว่า เอริคเหลือบตามองเซเลน่ากึ่งรำคาญ

"เรื่อง ของฉัน อย่ามายุ่งได้มะ" เด็กหนุ่มตอบเสียงห้วน ก่อนจะเดินลิ่วไปที่ผู้หญิงผมลอนที่ยืนรอเขาหน้าโรงเรียน เซเลน่ายืนนิ่งมองเอริคที่เดินจากเธอไปจนลับตา

หลายปีแล้วสินะที่เอ ริคหยุดยิ้มให้เธอ เลิกเรียกชื่อเธอ และทำตัวห่างเหินกับเธอมาจนทุกวันนี้ ตลอดเวลาเซเลน่าได้แต่คิดว่าเธอทำอะไรผิด เอริคจึงไม่ยอมมองหน้าเธอ

หลัง เลิกเรียนเซเลน่าวิ่งมาดักรอเอริคที่หน้าประตูโรงเรียน เธอชะเง้อมองหาจนเย็นก็ไม่เห็นเขาออกมาซักที ในขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับบ้านอยู่นั้นเธอก็เหลือบไปเห็นเอริคเดินมากับ ผู้หญิงคนเดิม

"เอริค" เธอเรียก "กลับบ้านกันนะ"

อีกครั้งที่เอริคเมินเธอ

"ที่ พูดๆไปไม่ได้ยินหรือไง บอกว่าอย่ายุ่ง!" เขาพูดเสียงห้าว เมื่อไร้เสียงตอบกลับมาเขาจึงหันหน้าไปมองเซเลน่าที่ตอนนี้มีหยดน้ำตาเปื้อน อยู่

"เป็นอะไรไป" เอริคถาม

"เปล่า" เด็กสาวพูดพลางปาดน้ำตา

"เธอร้องไห้" เขาพูดอีกครั้ง

"เปล่า" เธอปฏิเสธอีกครั้ง และวิ่งหนีข้ามถนนอย่างเร่งรีบ

"เซล! ระวัง!" เอริคตะโกนก้อง

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ออกมาจากปากเอริค ชื่อของเซเลน่าที่เขาไม่ได้เรียกมาเป็นเวลาสองปีเต็ม ...


###

เสียงสะอื้นดังก้องไปทั่วทางเดินของโรงพยาบาล เซเลน่าร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทาง เธอได้แต่โทษตัวเองที่พรวดพราดวิ่งออกไปไม่ทันมองรถที่แล่นเข้ามาด้วยความ เร็วสูง

"ถ้าหนูไม่วิ่งออกไป เอริคคงไม่เป็นอย่าง.. ฮึก...อย่างนี้" แคล์โรไลน์ตบบ่าเซเลน่าเบาๆอย่างปลอบใจ มาร์คัสรีบวิ่งกระหืดกระหอบมา

"แคล! เซล! เอริคเป็นยังไงบ้าง"

"ยังอยู่ในห้องผ่าตัดค่ะคุณ" แคล์โรไลน์พูดเสียงแหบ มาร์คัสกุมขมับก่อนทรุดนั่งลงกับเก้าอี้ เซเลน่าเดินเข้าไปหา

"มาร์คัสคะ หนูขอโทษค่ะ ขอโทษที่ทำให้เอริคต้องเป็นแบบนี้ หนูไม่ได้ตั้งใจ" มาร์คัสมองหน้าน้องสาวของภรรยาแล้วลูบหัวเธอเบาๆ

"เอริคต้องไม่เป็นอะไร ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก เซล" มาร์คัสกล่าว

"หนู ก็ไม่อยากให้เขาเป็นอะไรไป เขาเป็นคนสำคัญของหนู ... มาร์คัสคะ...หนูรักเค้าค่ะ" เซเลน่าพูดทั้งน้ำตา คาร์คัสยิ้มอ่อนโยน เซเลน่าโผเข้ากอดมาร์คัสและร้องไห้กับเขา

ผ่านไปสักพัก เซเลน่าเงยหน้าขึ้นมองประตูที่เปิดออกมาจากห้องผ่าตัด

"คุณหมอคะ เอริคเป็นยังไงบ้างคะ" เด็กสาวถามรัวเร็ว

"เอ่อ ...หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ หมอไม่สามารถยื้อชีวิตคนไข้ได้อีกต่อไปแล้ว" แล้วหมอก็เดินจากไปทิ้งให้ครอบครัวของเซเลน่ายืนช็อกอยู่กับที่

"ไม่จริง!" เด็กสาวกรีดร้องเสียงดังก้องก่อนทรุดตัวลงไปกองกับพื้น

###

วันนี้ เป็นวันครบรอบวันตายปีที่เจ็ดของเอริค เซเลน่าที่บัดนี้กลายเป็นสาวเต็มตัวหยิบดอกลิลี่ ดอกไม้โปรดของเอริคมาไหว้ และทุกปีจะมาดอกลิลี่สีขาววางอยู่ที่หน้าสุสาน

ถึงแม้เธอจะอายุมาก ขึ้น แต่ความรู้สึก ความทรงจำในวันนั้นยังคงไม่ลบเลือนหายไปตามกาลเวลา ความรู้สึกสูญเสียยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงของจิตใจ

...กาลเวลา ไม่อาจย้อนคืนมาได้...

"ฉันรักเธอ ..เอริค"


The End